اولین اپ

راستی این وبلاگ عشقولانه نیستااااا  ..چون اونجوری وبلاگ میشه سرطان هیشکی حال نمی کنه

باهاش  ........

بریم سراغ اپ............

سلام...

یه وقتایی هست که ادم حسابی تنها میشه...نه این که دور و برش کسی نباشه ...نه.

اما ...نمیدونم چجوری بگم...یه جورایی قبطه خوردن به دوران بچگی و...

به اون وقتایی که همه چی صاف و ساده بود...چیزیو که دوسش

داشتیم محکم میچسبیدیمش و واسه از دست ندادنش همه ی سعیمونو میکردیم

بزرگترین ارزومون این بود که فلان ماشین یا فلان ادم آهنیو داشته باشیم...

گنده ترین گناهمونم شکوندن شیشه ی همسایه و در رفتن بود...یا دویدن

سر ظهر تو خونه و بیدار کردن همسایه طبقه پایین...

گله میکردیم که چرا بزرگترا مانع بعضی کارامون میشن...همش دوس

 داشتیم بزرگ شیم تا بتونیم هر کار میخوایم بکنیم...نمیدونستیم هر چی

ما بزرگ شیم بقیه چیزا هم گنده تر و گنده تر میشن....!!!

اون موقع ها مهم نبود کی چه مارکی میپوشه کی چه مدل مویی میزنه...

کاری رو که خودمون میخواستیم میکردیم و هر جور دلمون میخواست

رفتار میکردیم ...نیگا نمیکردیم مد چیه و بقیه چی میگن...برای همینم هیچ

 وقت ریا رو نمیشناختیم....چقدر سر این که لباس نوهامونو به خاطر فوتبال

 سر کوچه پاره کردیم از مامانامون قر قر شنیدیم.........

                                                                                                                 


 

نوشته شده توسط خودم در یکشنبه پانزدهم مهر 1386 ساعت 16:56 موضوع | لینک ثابت